Nee. De eetbare yuca is Manihot esculenta (cassave), een totaal ander geslacht. De «yucca» van tuinieren is Yucca, een sierplant van Noord-Amerikaanse oorsprong. Ze delen alleen de populaire Spaanse naam door historische verwarring.

Ja, matig. Ze bevat steroïdesaponinen die braken, kwijlen, zwakte en leverschade veroorzaken bij honden en katten als ze in hoeveelheid wordt ingenomen. De toxiciteit is reëel maar de bittere smaak ontmoedigt grote inname. De bladeren hebben scherpe punten die ook een fysiek risico vormen.

Het is een natuurlijke aanpassing: in haar halfdroge habitat beschermen de harde, puntige bladeren de plant tegen herbivoren en verminderen ze waterverlies. Elk blad eindigt in een scherpe doorn die wonden kan veroorzaken. Binnenvariëteiten worden strategisch gesnoeid om het risico te verminderen.

Heel zelden. Wanneer ze het doet, produceert ze een imposante bloemstengel van 1-2 meter met honderden witte klokvormige bloemen. Bloei vereist een zeer volwassen plant (10+ jaar) en voldoende licht. Buiten in Spanje kan ze regelmatig bloeien; in een geklimatiseerd interieur bijna nooit.

Een van de langstlevende planten in de handel: in haar natuurlijke habitat bestaan exemplaren van 100-150 jaar. Binnen met goede zorg kan ze gemakkelijk 30-50 jaar leven. De stam dikker geleidelijk en zeer oude stammen kunnen vormen aannemen die op baobabs lijken.

Ja, de bloemen van verschillende Yucca-soorten zijn eetbaar, rijk aan vitamine C en eiwitten. Inheemse volkeren van het zuidwesten van de VS en Noord-Mexico aten ze traditioneel. De bloemen hebben een milde smaak die op artisjok of asperge lijkt. De siervariëteit Y. elephantipes produceert ze ook.