W buddyzmie Azji Południowo-Wschodniej cucullata jest uważana za roślinę świętą i uprawiana w świątyniach jako amulet ochrony i pomyślności. Jej liście w kształcie kaptura (cucullata = z kapturem) przypominają dłonie złożone do modlitwy.

Tak, jak wszystkie alokazje. Zawiera kryształy szczawianu wapnia, które wywołują silne podrażnienie jamy ustnej, intensywne ślinienie, wymioty i trudności z połykaniem. Toksyczność jest wysoka, a objawy pojawiają się w ciągu kilku minut od przeżucia rośliny.

Tak. Razem z zebriną, cucullata jest alokazją najbardziej tolerancyjną na warunki domowe: znosi mniej intensywne światło, umiarkowaną wilgotność powietrza i nieregularne podlewanie lepiej niż jej bardziej egzotyczne kuzynki (cuprea, amazonica).

Cucullata jest mniejsza (60-90 cm) i zwarta, z liśćmi w kształcie miseczkowatego serca. Macrorrhizos jest gigantyczna (2-5 m) z wydłużonymi liśćmi typu uszy słonia. Cucullata uprawiana jest wewnątrz, macrorrhizos na zewnątrz w klimacie tropikalnym lub w dużych donicach.

Wytwarza wiele odrostów z podziemnych kłączy, tworząc gęste kępy z kilkoma łodygami w ciągu kilku miesięcy. To czyni ją łatwą w rozmnażaniu: wystarczy podzielić kępę przy przesadzaniu, a każdy odrost rośnie jako niezależna roślina.

Tak, z pewną częstotliwością w porównaniu z innymi alokazjami. Wytwarza kilka kolb rocznie (zielonkawo-żółta pochwa z kolbą centralną), a po zapyleniu — małe czerwone jagody. Kwiaty są dyskretne, ale ciekawe do zaobserwowania na roślinie domowej.