Niet helemaal. Wat op een wit bloemblad lijkt, is een schede, een gemodificeerd blad dat de bloeiwijze omhult. De echte bloemen zijn de tientallen kleine gele of crèmekleurige punten die op de centrale kolf zijn gegroepeerd. Dezelfde structuur als bij Anthurium en Calla.

Ja. Ze bevat calciumoxalaten in bladeren en stengels die intense mondirritatie, kwijlen en braken veroorzaken bij honden en katten. De vergiftiging is vervelend maar zelden gevaarlijk. Het is niet de «echte» lelie (Lilium), die veel giftiger is en dodelijk kan zijn voor katten.

De NASA-studie over schone lucht (1989) concludeerde dat Spathiphyllum een van de meest effectieve planten was voor het verwijderen van formaldehyde, benzeen, trichloorethyleen en ammoniak uit binnenlucht. Latere studies hebben het effect in echte huizen genuanceerd, maar haar absorptievermogen is goed gedocumenteerd.

Vanwege de witte vlagvorm van haar schede, universeel geassocieerd met vrede en overgave. Ze is ook een van de meest weggegeven planten bij rouw en moeilijke momenten vanwege haar symboliek van rust en vrede. De naam werd populair in de VS in de jaren 50.

De witte schede wordt groen wanneer de plant veroudert (aan het einde van de bloei, wat normaal is), maar ook als ze te veel licht of een overmaat aan stikstofbemesting krijgt. Als alle nieuwe bloemen vanaf het begin groen uitkomen, is dat meestal door overbemesting.

Elke individuele schede gaat 4 tot 8 weken mee. Een gezonde plant in goede omstandigheden kan twee keer per jaar bloeien, normaal in de lente en herfst. Als ze niet bloeit, is dat meestal door lichtgebrek: ze heeft helder indirect licht nodig om de bloei in te zetten.