Ze accumuleert water en voedingsstoffen in grote ondergrondse knollen, waardoor ze maandenlang kan overleven zonder water. Haar bladeren hebben een wasachtige cuticula die het waterverlies aanzienlijk vermindert. Ze verdraagt weinig licht, droge lucht, gebrek aan bemesting en langdurige verwaarlozing beter dan bijna elke andere kamerplant.

Ja. De hele plant bevat calciumoxalaatkristallen die mond, tong en spijsverteringskanaal irriteren bij het kauwen. Veroorzaakt kwijlen, braken en slikproblemen bij honden en katten. De toxiciteit is mild tot matig en vereist zelden veterinaire behandeling, behalve bij grote inname.

Nee. De geruchten komen voort uit een verkeerd geïnterpreteerd Pools onderzoek uit de jaren 2000 dat sporen van een verbinding aantoont die in veel planten aanwezig is. De Zamioculcas is niet gevaarlijker dan elke andere plant uit de familie Araceae. Vermijd alleen dat huisdieren of kinderen haar inslikken.

Het zijn reserveorganen: ze slaan water, zetmeel en voedingsstoffen op die de plant gebruikt wanneer ze deze niet van buitenaf kan krijgen. In haar natuurlijke habitat — gebieden met lange droge seizoenen — is dit wat de Zamioculcas in staat stelt om weer uit te lopen na maanden zonder regen. Ze groeien jaar na jaar als de plant ruimte heeft.

Ja, maar zelden binnen. Wanneer ze het doet, geeft ze een crèmekleurige kolf af omringd door een groene schede, vergelijkbaar met een kleine Spathiphyllum, die op grondniveau uitkomt en half verborgen blijft tussen de bladeren. Verschijnt meestal op volwassen planten van meerdere jaren oud.

Ze is inheems in Oost-Afrika, vooral Kenia, Tanzania en Zuid-Afrika, waar ze in rotsachtige bodems en droge bossen groeit. Hoewel ze pas in de jaren 90 als kamerplant populair werd (dankzij Nederlandse kwekers), was ze al eeuwenlang lokaal bekend.