De Bostoniensis cultivar werd in 1894 ontdekt in een zending varens van Philadelphia naar Boston. Eén plant viel op door zijn meer gebogen, voller wuivende bladeren. Hij verspreidde zich vanuit Boston onder die naam en werd wereldwijd een van de meest gekweekte kamervaren.

Nee. De Boston-varen wordt volgens de ASPCA als niet-giftig voor honden en katten beschouwd. Een van de veiligste varens voor huishoudens met dieren, samen met Asparagus (die wel giftig is, niet verwarren).

Het is een van de varens die het meest gevoelig zijn voor droge lucht: verwarming en airco veroorzaken massale val van blaadjes en groen-bruin stof op de vloer. Ze heeft meer dan 50% luchtvochtigheid nodig om gezond te blijven, wat hoog is voor een mediterraans huis in de winter.

Individuele bladeren kunnen 60-90 cm bereiken. De hele plant vormt onder optimale omstandigheden een dichte pol van wel 1 meter doorsnede. Groeit relatief snel en moet elke 2-3 jaar worden gedeeld om vitaliteit en compacte vorm te behouden.

Ja. De NASA-studie (1989) bevestigde dat de Boston-varen een van de meest effectieve is voor het verwijderen van formaldehyde uit de binnenlucht. Latere studies nuanceren het effect in echte huizen, maar haar absorptievermogen is goed gedocumenteerd.

De moedersoort Nephrolepis exaltata is inheems in zuidelijk Florida, de Caraïben en Midden-Amerika, waar ze als epifyt op tropische bomen groeit. De Bostoniensis cultivar is een mutatie geselecteerd in cultuur. Er bestaan meer dan 50 afgeleide cultivars met krullender, pluimiger of bonte bladeren.