De grote, langwerpige en geribde bladeren van Strelitzia nicolai lijken duidelijk op die van Musa, maar ze zijn niet verwant: ze behoren tot verschillende families (Strelitziaceae vs Musaceae). De gelijkenis is convergente evolutie: beide leven in tropische winderige klimaten en ontwikkelden vergelijkbare bladeren om licht op te vangen en weerstand te bieden.

Het is een natuurlijke aanpassing, geen probleem. Grote bladeren scheuren met opzet langs de nerven om wind erdoor te laten zonder volledig kapot te scheuren, net als bij bananen en Monstera. Binnen met weinig luchtbeweging gebeurt het minder, maar het is volledig normaal en een teken van een gezonde plant.

Nicolai en augusta zijn dezelfde soort (augusta is een oud botanisch synoniem): reusachtige plant met bananenbladachtige bladeren, tot 6 meter, witte en blauwe bloemen. Reginae is een andere, veel kleinere soort (1-2 m) met middelgrote bladeren en de klassieke oranje-blauwe «paradijsvogel»-bloem. Wat in winkels voor de woonkamer wordt verkocht is bijna altijd nicolai.

Ja, mild. Bloemen, zaden en bladeren bevatten tannines en kleine hoeveelheden cyanogene verbindingen die misselijkheid, braken en kwijlen veroorzaken bij honden en katten. De toxiciteit is laag vergeleken met Lilium of Dieffenbachia, maar symptomen kunnen vervelend zijn als het dier de grote bladeren knaagt.

Heel zelden. De nicolai heeft veel direct licht nodig en meerdere jaren voordat ze gaat bloeien, en de typische woonkamerruimte voldoet zelden aan haar eisen. In mediterrane tuinen of grote buitenpotten bloeit ze wel. De bloem is enorm: bijna zwarte schutbladen waaruit witte bloembladen en een blauwe tong tevoorschijn komen.

De soort werd in 1858 vernoemd ter ere van tsaar Nicolaas I van Rusland, een grote beschermheer van de botanische tuinen van Sint-Petersburg, waar ze voor het eerst buiten Afrika werd gekweekt. De geslachtsnaam — Strelitzia — komt van koningin Charlotte van Mecklenburg-Strelitz, echtgenote van George III van Engeland.