Duże, wydłużone i unerwione liście Strelitzia nicolai wyraźnie przypominają liście Musa, ale nie są spokrewnione: należą do różnych rodzin (Strelitziaceae i Musaceae). Podobieństwo to ewolucja konwergentna: obie żyją w klimatach tropikalnych z silnymi wiatrami i wykształciły podobne liście do chwytania światła i odporności.

To naturalna adaptacja, nie problem. Duże liście rozrywają się celowo wzdłuż nerwów, aby przepuszczać wiatr bez całkowitego rozrywania, podobnie jak u bananowca i Monstery. Wewnątrz, przy małym ruchu powietrza, zdarza się to rzadziej, ale jest oznaką zdrowej rośliny.

Nicolai i augusta to ten sam gatunek (augusta to dawny synonim botaniczny): olbrzymia roślina z liśćmi typu banan, do 6 metrów, kwiaty białe i niebieskie. Reginae to inny, znacznie mniejszy gatunek (1-2 m) ze średnimi liśćmi i klasycznym pomarańczowo-niebieskim kwiatem «rajskiego ptaka». Ta sprzedawana do salonów to prawie zawsze nicolai.

Tak, lekko. Kwiaty, nasiona i liście zawierają taniny i niewielkie ilości związków cyjanogennych, które wywołują nudności, wymioty i ślinienie u psów i kotów. Toksyczność jest niska w porównaniu z Lilium lub Dieffenbachią, ale objawy mogą być nieprzyjemne, jeśli zwierzę żuje duże liście.

Bardzo rzadko. Nicolai potrzebuje dużo bezpośredniego światła i wielu lat przed rozpoczęciem kwitnienia, a typowa przestrzeń salonu rzadko spełnia jej wymagania. W ogrodzie śródziemnomorskim lub w dużych donicach na zewnątrz kwitnie. Kwiat jest ogromny: ciemne, niemal czarne podsadki, z których wyłaniają się białe płatki i niebieski języczek.

Gatunek został nazwany w 1858 roku na cześć cara Mikołaja I Rosyjskiego, wielkiego patrona ogrodów botanicznych Petersburga, gdzie po raz pierwszy uprawiano roślinę poza Afryką. Nazwa rodzajowa — Strelitzia — pochodzi od królowej Charlotty z Mecklenburg-Strelitz, żony Jerzego III angielskiego.