Kultywar 'Blue Bell' ma szczególnie gęstą warstwę woskową na liściach, która odbija światło z odcieniami niebiesko-zielonymi. To wybrana odmiana zwykłego Phlebodium aureum, który już ma lekko niebieskawe, ale mniej intensywne odcienie. Wosk lepiej się zachowuje, gdy nie dotyka się liści.

Nie. Jak inne paprocie z rodzaju Polypodiaceae, jest uznana za nietoksyczną dla psów i kotów. Bezpieczna w domach ze zwierzętami, obok paproci bostońskiej, Pilea i palm domowych.

Pełzające kłącza Phlebodium są pokryte złoto-brązowymi łuskami (stąd «aureum»). W naturze te włochate kłącza wspinają się po pniach w lasach tropikalnych. W uprawie wyłaniają się z podłoża w sposób dekoracyjny, przypominając włochate łapy zwierząt.

To subtelny niebiesko-zielony, nie żywy niebieski. Pod jasnym światłem ton dobrze widać; w cieniu wygląda po prostu szaro-zielono. Zdjęcia handlowe często wyolbrzymiają niebieski. To roślina bardziej dekoracyjna ze względu na fakturę falistych liści i włochate kłącza niż ekstremalny kolor.

W naturze jest epifitem lub półepifitem: rośnie na drzewach lub skałach w tropikalnych lasach amerykańskich. W uprawie sadzona jest w podłożu, ale lubi bardzo przewiewne podłoża (mieszanka kory, perlitu, mchu) podobne do tych dla orchidei. Nie toleruje zwartego podłoża.

Phlebodium aureum pochodzi z południowej Florydy do Argentyny, w lasach tropikalnych i subtropikalnych. To jedna z najczęstszych i najbardziej odpornych paproci amerykańskich z wieloma kultywarami ozdobnymi. 'Blue Bell' został wyhodowany w holenderskich szkółkach przez selekcję mutacji.