Kultywar Bostoniensis odkryto w 1894 roku w transporcie paproci wysłanym z Filadelfii do Bostonu. Jedna roślina wyróżniała się bardziej łukowatymi i obfitymi liśćmi. Rozprzestrzeniła się z Bostonu pod tą nazwą, zyskując światową popularność jako jedna z najbardziej uprawianych paproci domowych.

Nie. Paproć bostońska jest uznana za nietoksyczną dla psów i kotów według ASPCA. To jedna z najbezpieczniejszych paproci dla domów ze zwierzętami, w przeciwieństwie do Asparagus (który jest toksyczny, nie mylić).

To jedna z paproci najbardziej wrażliwych na suche powietrze: ogrzewanie i klimatyzacja powodują masowe opadanie listków i zielono-brązowy pył na podłodze. Potrzebuje wilgotności powyżej 50%, aby pozostać zdrowa, co jest wysokim poziomem dla śródziemnomorskiego domu zimą.

Pojedyncze liście mogą osiągnąć 60-90 cm. Cała roślina tworzy gęsty kępę o średnicy do 1 metra w optymalnych warunkach. Rośnie stosunkowo szybko i wymaga podziału co 2-3 lata, aby zachować witalność i zwartą formę.

Tak. Badanie NASA (1989) potwierdziło, że paproć bostońska jest jedną z najskuteczniejszych w usuwaniu formaldehydu z powietrza w pomieszczeniach. Późniejsze badania niuansują efekt w prawdziwych domach, ale jej zdolność absorpcji jest dobrze udokumentowana.

Gatunek macierzysty Nephrolepis exaltata pochodzi z południowej Florydy, Karaibów i Ameryki Środkowej, gdzie rośnie jako epifit na tropikalnych drzewach. Bostoniensis to mutacja wyselekcjonowana w uprawie. Istnieje ponad 50 pochodnych kultywarów z bardziej kędzierzawymi, pierzastymi lub barwnymi liśćmi.